Sea Sand Song

It’s been 2 years and almost a month since this post. I posted that when I arrived at USA for pursuing a master degree, to become “dek-nok” ha ha. Now, tomorrow I’ll leave this country and go back to the only place on earth I call home. Last month, I can easily say that I do miss home very much, but this week before I left, strangely I don’t feel anything at all. It’s like I’m already in a downstream of river, which I can’t control the flow. I was pushed by a surrounding force, which some is a consequence of my decision, some is not. Everything happens so fast.

Anyway, better or worse, I see the future is interesting.

Good bye this windy city. It is the best city for living so far.
Good bye this university. They just changed every computers in the lab to a new Apple iMac. Damn!
Good bye this room. It is a very nice room and I almost call it a home.
Good bye this little suburb city. It is a very lovely city for enjoy living. Riding a bike in this city is the most refreshing experience.
Good bye many friends, older and younger. Thanks for your help.
Good bye McDonald, Panera Bread, Chipotle, Borders Store, Jewel, Whole Foods, etc.

See you guys in Thailand, land of PAD!

ไป New York ถ้าไม่ได้มาที่นี่ ถือว่ามาไม่ถึง

แล้วก็ที่นี่ด้วย ซึ่งนอกจากต้องขึ้นไปบนเกาะไปให้ได้แล้ว ต้องขึ้นไปบนตัวเทพีด้วย (ขึ้นไปมาแล้ว)

สุดยอดของ New York อีกที่นึง

นี่ไปถ่ายซ่อมจากคราวที่แล้วที่แค่โอบเอว เลยมองไม่ค่อยเห็นมือ คราวนี้เห็นชัดๆ … คราวหน้าอาจจะเป็นขี่คอ

จริงๆทริปนี้ไป Washington DC ด้วย รูปข้างล่างนี่ก็เป็นรูปพิสูจน์ว่าไปถึง DC แล้ว

จบแล้วทริปนี้ เดี๋ยวคราวหน้ามาเล่าเรื่องราวต่างๆเป็นตอนที่ 3

จริงๆแล้วมีรูปดีๆอีกหลายรูป ก็ไปดูได้ที่ Flickr ตามเคย (ของ Multiply นี่ยังไม่ได้ upload ซึ่งก็คงจะไม่ upload หมดทุกรูปด้วย เพราะฉะนั้นไปดูที่ flickr ดีกว่า)

เที่ยวเกือบตาย

วันอาทิตย์ที่ Chicago มีงาน Chicago Air and Water Show ที่ชายหาดแถวๆในเมือง งานเริ่ม 9 โมง ก็ตั้งหน้าตั้งตาออกไปตั้งแต่ 7 โมงครึ่ง ไปเจอกับคนมากมายมหาศาล (ที่ตอนสายๆคนก็ยิ่งมากขึ้นไปอีก) เดินวนๆไปปักหลักอยู่ริมน้ำตรงที่มีคอนครีตยื่นออกไป ตรงนั้นก็มีคนถ่ายรูปอยู่ 2-3 คนด้วย ยืนๆนั่งๆอยู่กันตรงนั้นกันตั้งแต่งานเริ่ม 9 โมงเช้า จนไปถึง 4 โมงเย็น!!! ทรหดอดทนมาก แดดร้อนสุดๆ ไม่มีร่ม ไม่มีแว่น ยืนถ่ายรูปอยู่อย่างนั้น มีแวบให้คนอื่นฝากกระเป๋ากล้องแล้วเดินไปซื้อน้ำเปล่าขวดเล็กขวดละ $3 บ้าง (แพงเชี่ย!) พองานจบก็กลับห้องเพื่อไปจัดกระเป๋าเตรียมตัวไป New York เช้าวันรุ่งขึ้น

กลับมาถึงห้องนี่จานชามที่ยังไม่ได้ล้างก็เต็มอ่าง เสื้อผ้าก็ยังไม่ได้ซัก กระเป๋าก็ยังไม่ได้จัด แผนเที่ยวก็ยังไม่ได้เตรียมแบบละเอียด (วางไว้แค่คร่าวๆ) แถมทั้งตัวนี่ก็แสบไปหมดเพราะว่าโดนแดดเผามาทั้งวัน (โดยที่ไม่ได้ทาครีมกันแดดเลยแม้แต่น้อย)

อย่างแรกๆเลยคือล้างจาน ยังล้างไม่ทันหมดก็เริ่มๆเอาเสื้อผ้าไปซัก (คือที่ต้องซักก็เพราะว่ามันจะไม่มีใส่ไปเที่ยว 5 วัน) ระหว่างนั้นก็เอาน้ำเย็นมาใส่น้ำส้มสายชูกับน้ำแข็งมาทาผิวตรงที่มันไหม้ (แบบว่าเพิ่งไปหาจากอินเทอร์เนตดูเลยว่าถ้าโดน sun burn ต้องทำยังไง) ซึ่งก็คิดว่าได้ผลพอสมควร คือมันไม่ได้หายไหม้หรอก แต่ก็แสบน้อยลงเยอะ ก็จัดการทุกอย่างที่ว่ามาข้างต้นเสร็จประมาณ 4 ทุ่มได้ จากนั้นก็ไปมหาวิทยาลัยเพื่อจะไปพิมพ์รายการ และเอกสารที่ต้องใช้ กลับมาถึงห้องเกือบๆเที่ยงคืน จัดการโน่นนี่อีกนิดหน่อยถึงซักตีหนึ่งก็ไปนอน … พรุ่งนี้ต้องตื่นตี 3!!!

เครื่องบินออกประมาณ 6 โมง แต่ก็ต้องออกจากห้องตั้งแต่ตี 4 เพราะต้องใช้เวลาเดินทางนิดหน่อย บวกกับเวลาที่ต้องใช้ที่สนามบินด้วย … รวมเวลานอนตามทฤษฎีแล้วก็คือ 2 ชั่วโมง แต่เอาเข้าจริงๆก็นอนได้แค่ประมาณชั่วโมงเดียว นอนไม่ค่อยหลับเท่าไหร่ เพราะกังวลกับหลายๆอย่าง

ตื่นมาตี 3 เอาของบางส่วนที่เหลือยัดใส่กระเป๋าแล้วก็รอรถ taxi มารับ ตอนที่ check in ที่สนามบินก็เพิ่งรู้ตอนนั้นว่าสายการบิน United เรียกเก็บค่ากระเป๋าอีก $15 ต่อหนึ่งกระเป๋า! (ไม่ใช่กระเป๋าเพิ่มเติม เป็นกระเป๋าทุกใบเลย) ไม่มีการบอกล่วงหน้า ไม่มีรวมไปกับค่าตั๋ว ทำแบบนี้นี่มันสุดๆไปเลย ฮึ่ม! จากนั้นก็ไปนั่งรอข้างใน หาอะไรกินนิดหน่อยแต่ก็กินไม่ลงเลย ให้ตาย … ขึ้นไปบนเครื่องก็เจอกับปัญหาอีกคือนั่งแล้วปวดหลังมาก จะนอนก็นอนไม่หลับ นั่งทรมานอยู่อย่างนั้นไป 2 ชั่วโมง (เป็นการนั่งเครื่องที่ทรมานที่สุด ถึงแม้จะเป็นแค่ 2 ชั่วโมง)

ไปถึง New York ก็นั่งรถเมล์เข้าเมืองไปที่ Times Square เพื่อจะเอาบัตร New York Pass แล้วก็นัดเพื่อนไว้ที่นั่นด้วย แต่เพื่อนมาสายกว่าที่คิดไว้ ก็เลยแวบเข้าไปกิน McDonald ก่อน (เริ่มจะกินอะไรได้บ้างละ) แล้วก็นั่งรถไฟไปโรงแรม

ตอนนั้นนอกจากยังปวดหลังอยู่แล้ว ก็เริ่มจะปวดขาด้วยเพราะเดินสะพายเป้หนักๆตลอดเวลา สรุปอาการคือ นอน 1 ชั่วโมง, ปวดหลัง, และปวดขา นั่นคือยังไม่ทันได้เริ่มเที่ยวเลย!

เดี๋ยวมาเขียนต่อตอนช่วงที่เริ่มเที่ยวแล้ว

วันนี้เรียนวิชา LAN Administration เป็นคาบสุดท้าย ซึ่งก็เป็นคาบเรียนสุดท้ายของเทอมนี้ และเป็นคาบสุดท้ายของการเรียนปริญญาโทนี่ด้วยเช่นกัน

เมื่อตอนเช้า Amarin Shipping ก็มาเอาของที่จะส่งทางเรือกลับ ตอนนี้ห้องก็เลยโล่งไปพอสมควร หนังสือ เสื้อผ้า ของฝากบางส่วน และของใช้ทั่วไปที่ไม่ต้องใช้ในช่วงนี้ก็ขนกลับทั้งหมด พยายามทำให้กระเป๋าเดินทางเบาที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพราะก็ยังมีของบางส่วนที่ยังไม่ได้เอากลับเนื่องจากต้องใช้ เช่นกระเป๋าเป้ เป็นต้น

แต่เนื่องจากพลาดรอบเรือที่มันจะออกกลางเดือนนี้ เลยต้องรอไปถึงปลายเดือนหน้ากว่าเรือจะออกอีกที แล้วเรือก็แล่นแบบช้าๆใช้เวลา 6 อาทิตย์! กว่าจะไปถึงเมืองไทย (อะไรจะขนาดนั้น)

เดี๋ยวอาทิตย์หน้าก็จะแวบไป NY กับ DC ซัก 5 วันก่อนจะกลับมาอยู่ที่ Chicago อีกอาทิตย์นึงก่อนกลับเมืองไทย

ปล. วันนี้เห็น Technology lab ที่มหาวิทยาลัยเพิ่งเปลี่ยนเครื่องคอมพิวเตอร์ทั้งหมดเป็น iMac … สุดยอด! ความรู้สึกนี้ได้อารมณ์เดียวกันกับตอนที่ภาควิชาคอมพิวเตอร์สร้างตึกใหม่เสร็จพอดีกับตอนที่ผมจบปริญญาตรีเลย … แม่ง!

โปรแกรมเมอร์กะหลั่วๆ เงินเดือน เดือนละ 10,000 บาท
โปรแกรมเมอร์เก่งๆ เงินเดือน เดือนละ 30,000 บาท

แทนที่จะจ้างคนเก่งๆคนนึง เอาเงินนั้นไปจ้างคนกะหลั่วๆได้ตั้ง 3 คน … คุ้มเห็นๆใช่ไหม? … ไม่เสมอไป

ต้องเสียเวลาฝึกงานสอนงานไหม?
ต้องเสียเวลามานั่งตอบคำถามโง่ๆไหม?
ต้องเสียเวลามาอธิบายซ้ำอีกรอบไหม?
ต้องเสียเวลามานั่งตรวจงานอย่างละเอียดไหม?
ต้องเสียเวลามาแก้งานไหม?
ต้องเสียเวลาหงุดหงิดและปวดหัวไหม?

รายการข้างบนนี่มักจะไปตกอยู่ที่ senior programmer, designer หรือ architect เป็นต้น เวลาที่เสียไปของคนเหล่านี้ในการทำหน้าที่อย่างข้างบนต้องถือเป็นต้นทุนด้วยเช่นกัน แล้วคนเหล่านี้ก็เงินเดือนไม่ใช่น้อยๆ เป็นต้นทุนที่หลายคนจะมองไม่ค่อยเห็น แต่แพงทีเดียว

ไปจ้างคนกะหลั่วๆ ให้มารบกวนเวลาทำงานของคนเก่งๆ ส่วนต่างเงินเดือนแค่นั้นอาจไม่คุ้มเลยสักนิดเดียว