• อยากได้ของอะไร ก็เปิด Amazon จิ้มๆๆ แล้วของก็มาส่งถึงบ้าน
• อยากรู้ข้อมูลของชิ้นไหน ก็เปิดเว็บได้ทั่วไป มีคนเขียนไว้เต็มไปหมด
• อยากตามข่าวอะไรเว็บไหน หาสัญลักษณ์ Feed Icon แล้วก็จิ้มไปใส่ Google Reader
• ใช้ Firefox ตัวเดียว ท่องเที่ยวได้ทั่ว Internet

อยู่เมืองไทย

• อยากได้อะไร ก็ต้องเปิดเว็บกระท่อนกระแท่น แล้วก็ขับรถไปซื้อ
• ถึงมีบางเว็บที่มีให้ซื้อทางออนไลน์ได้ ซื้อแล้วก็ต้องไปจุดธูปเทียน ขอให้ของมาส่งได้ด้วยดี และไม่มีปัญหาอย่างอื่นตามมา
• ของที่หายากหน่อย หาในเว็บเมืองไทยไม่มี ก็ต้องลองไปเดินห้าง เดินอยู่ประมาณชั่วโมงครึ่งกว่าจะเจอ
• เว็บไทยไม่รู้จัก Feed รู้จักแต่ Intro Flash
• ใช้ Firefox แล้วเหมือนเป็นพลเมืองชั้นสอง

สรุป อยู่อเมริกา เหมือนเป็นพลเมืองชั้นสองของเค้า แต่เป็นพลเมืองบนโลกอินเทอร์เนตชั้นหนึ่ง … แต่อยู่เมืองไทยนี่กลับกัน เป็นพลเมืองชั้นหนึ่งของประเทศ (เพราะเกิดในไทย มีสัญชาติไทย) แต่เป็นแค่พลเมืองระดับต่ำต้อย ได้แต่ใช้บริการจากเว็บไทยที่ไม่เอาไหน

เบื่อ … เริ่มไม่อยากอยู่ละ

บินออกจากสนามบิน O’Hare ประมาณเที่ยง แล้วก็ไปลงที่สนามบินนาริตะตอนบ่ายสองของที่นั่น ใช้เวลาบินไปประมาณ 13 ชั่วโมง ในระหว่างที่นั่งก็นอนบ้าง อ่านหนังสือบ้าง ดูหนังจบไปเรื่องนึงคือ The Forbidden Kingdom แล้วก็คุยกับคนที่นั่งข้างๆ … จริงๆแล้วต้องบอกว่าคนข้างๆชวนคุยมากกว่า ตอนแรกนี่ก็คุยกันธรรมดา ตามประสาคนที่นั่งข้างๆกัน เค้าเป็นคนเกาหลีที่อพยพมาอเมริกากว่ายี่สิบแล้ว แต่งงานกับคนอเมริกันมีลูกโตๆกัน นี่ก็กลับไปเยี่ยมครอบครัวที่เกาหลี ช่วงกลางๆของการเดินทาง จู่ๆเค้าก็เริ่มถามประมาณว่าคุณเชื่อในพระเจ้าไหม (ผมคิดในใจ “แม่ง… เอาแล้วไง”)

เค้าก็เริ่มพูดถึงว่าพระเจ้าสร้างสรรพสิ่งขึ้นมา เค้าเชื่อในพระเจ้ามาก อย่างโน้นอย่างนี้ ผมฟังและอ่านเรื่องเกี่ยวกับพระเจ้ามาจนพอรู้อะไรๆพอสมควรแล้วน่ะนะ ให้คนอื่นมาพูดให้ฟังอีกนี่น่าเบื่อจะตาย แต่ก็ไม่อยากจะตัดบทไปเลย ก็เลยคุยกับเค้าต่อโดยถามเค้าประมาณว่าอะไรทำให้เค้าเชื่อว่าพระเจ้ามีอยู่จริง

เค้าบอกว่าก่อนนั้นเค้าเป็นคนที่อมทุกข์มาก ไม่มีความสุขในชีวิต เต็มไปด้วยความกังวล ไม่มีความสงบในจิตใจ ตอนนั้นถึงเค้าก็จะไปโบสถ์ทุกอาทิตย์ แต่ก็แค่ไปตามคนอื่นเท่านั้นเอง ตอนที่ไปโบสถ์ เค้าร้องขอพระเจ้าให้ประทานคู่ครองมาให้ ให้เป็นคนที่จะมาขจัดสิ่งเหล่านี้ให้หมดไป มาทำให้ชีวิตเค้ามีความสุขขึ้น ซึ่งอยู่มาวันหนึ่ง เค้าก็ได้จดหมายจากชายแปลกหน้าคนหนึ่ง ชายคนนี้ได้ที่อยู่มาจากเพื่อนของคนที่นั่งข้างๆผม เขียนมาประมาณว่าสนใจ อยากพบคุยกัน เค้าสองคนก็เลยนัดหมายกันไปเจอกันในงานแต่งงานของคนรู้จักของเค้าคนหนึ่ง แล้วหลังจากนั้นเค้าก็คบกันมาเรื่อยๆ จนกระทั่งแต่งงานกันไม่นานหลังจากนั้น ผู้ชายมีบอกกับเค้าด้วยว่า “ผมเห็นคุณมีความทุกข์มากเลย ผมจะเป็นคนขจัดมันไปเอง” … คนที่นั่งข้างๆผมเค้าก็เชื่อว่าพระเจ้าประทานสิ่งนี้มาให้ หลังจากเหตุการณ์นั้นเค้าก็เลยกลายเป็นคนอีกคนหนึ่งไปทันที

ประมาณนั้น … หลังจากฟังเรื่องราวหลายอย่างของเค้าจบ (ยังมีเรื่องอีกน่ะนะ แต่คงไม่เขียนเล่า) ผมก็ขอบคุณเค้าที่แบ่งปันประสบการณ์มาให้ แต่ผมก็ยังคิดว่าพระเจ้าไม่มีอยู่จริงอยู่ดีน่ะแหละนะ เค้าก็ไม่คะยั้นคะยอให้เชื่อ คนแบบนี้นี่ผมโอเคเลย คุยกันได้ ความแตกต่างทางความเชื่อนี่เป็นเรื่องปกติ แต่การบังคับหรือคะยั้นคะยอให้คนอื่นเชื่อตามนี่คงต้องบอกให้ไปไกลๆ

ลงที่สนามบินนาริตะ เค้าต้องรีบต่อเครื่องไปลงกรุงโซล ส่วนผมก็เดินเล่นอยู่สนามบินสบายๆ 4 ชั่วโมง นอกจากเดินซื้อของแล้ว ก็ไปหาของกินตรงนั้นด้วย สั่งโซบะร้อนกับเห็ดและสาหร่ายญี่ปุ่นไป เวลาเสิร์ฟ เค้าก็จะมีถ้วยโซบะในน้ำซุป แล้วก็มีเห็ดกับสาหร่ายอยู่ในถ้วยเล็กๆด้านข้าง ทั้งเห็ดทั้งสาหร่ายมันเคลือบด้วยน้ำเหนียวๆ ยืดๆ ก็ไม่รู้ว่ามันต้องกินยังไง เลยโยนมันใส่ลงไปในน้ำซุปทั้งหมดเลย … พอกินแล้วก็รู้สึกแปลกๆ โซบะร้อนๆ กับเห็ดและสาหร่ายเย็นๆ ในน้ำซุปอุ่นๆ -_- เป็นไปได้อาจจะกินผิดวิธี

เดินอยู่ที่สนามบินนาริตะเนี่ย จะบอกว่าไม่มีพนักงานแม้แต่คนเดียวที่คิดว่าผมเป็นคนต่างชาติ ฮ่าๆ ทุกคนพ่นภาษาญี่ปุ่นใส่ผมหมด … มีอยู่คนนึงเค้าก็พูดภาษาญี่ปุ่นกับผมน่ะนะ แต่มันเป็นคำพูดอะไรที่ไม่น่าจะต้องการคำตอบ ผมก็เลยเงียบๆเอาไว้ พอเวลาเค้าทอนเงินมา เค้าก็ยื่นมาให้แบบถือสองมือ ก้มหัวเล็กๆ ประเคนมาให้ ผมก็อึ้งไปเล็กน้อย ในใจคิดว่ามันคงเป็นเรื่องปกติของคนญี่ปุ่น ผมไม่รู้จะทำยังไง จะประเคนรับเหมือนกันก็ไม่ใช่ที่ เพราะไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไร ก็เลยทำแบบที่ทำประจำนั่นก็คือยื่นมือเดียวไปรับน่ะแหละ เค้าก็ดูเหมือนจะอึ้งๆไปนิดๆ แล้วจากนั้นก็พูด Thank you กับผม … เค้าคงรู้แล้วว่าไอ้นี่มันกะเหรี่ยงซักที่ ไม่ใช่คนญี่ปุ่นอะไร ฮ่าๆ

คือมันไม่จบแค่นี้ บนเครื่องจากนาริตะมาที่สุวรรณภูมิ พนักงานบนเครื่องบินที่บริการอยู่โซนที่นั่งของผมนี่เป็นคนไทย (ได้ยินพูดกัน) แต่ตอนที่เค้าพูดกับผมเนี่ย เค้าพูดมาเป็นภาษาอังกฤษ ถึงผมจะรู้อยู่แล้วว่าเค้าเป็นคนไทย แต่ผมก็บ้าจี้ตามตอบเป็นภาษาอังกฤษกลับไปด้วย ฮ่าๆ แล้วทั้งทริปนั้นก็พูดภาษาอังกฤษกันตลอด ไม่ใช่แค่กับพนักงานคนเดียวนะ สองคนเลย เค้าจะคิดว่าผมเป็นคนชาติไหนอยู่นะ อาจจะรู้อยู่แล้วว่าผมเป็นคนไทยก็ได้ แต่คิดว่าคงเป็นคนชาติกระแดะ เลยพูดภาษาอังกฤษด้วยกับผม ให้ผมได้โชว์ความกระแดะ ฮ่าๆ

ให้ตายสิ ไปจีนเค้าก็ว่าเป็นคนจีน ไปญี่ปุ่นเค้าก็ว่าเป็นคนญี่ปุ่น หน้าผมนี่มัน compatible กับชาติเอเชียได้ดีจริงๆ

กลับมาถึงตอนเที่ยงคืน นอนพักผ่อน ตื่นเช้ามามีประกาศภาวะฉุกเฉิน! ฮ่าๆ ประเทศไทย

Anyway, better or worse, I see the future is interesting.

Good bye this windy city. It is the best city for living so far.
Good bye this university. They just changed every computers in the lab to a new Apple iMac. Damn!
Good bye this room. It is a very nice room and I almost call it a home.
Good bye this little suburb city. It is a very lovely city for enjoy living. Riding a bike in this city is the most refreshing experience.
Good bye many friends, older and younger. Thanks for your help.
Good bye McDonald, Panera Bread, Chipotle, Borders Store, Jewel, Whole Foods, etc.

See you guys in Thailand, land of PAD!

แล้วก็ที่นี่ด้วย ซึ่งนอกจากต้องขึ้นไปบนเกาะไปให้ได้แล้ว ต้องขึ้นไปบนตัวเทพีด้วย (ขึ้นไปมาแล้ว)

สุดยอดของ New York อีกที่นึง

นี่ไปถ่ายซ่อมจากคราวที่แล้วที่แค่โอบเอว เลยมองไม่ค่อยเห็นมือ คราวนี้เห็นชัดๆ … คราวหน้าอาจจะเป็นขี่คอ

จริงๆทริปนี้ไป Washington DC ด้วย รูปข้างล่างนี่ก็เป็นรูปพิสูจน์ว่าไปถึง DC แล้ว

จบแล้วทริปนี้ เดี๋ยวคราวหน้ามาเล่าเรื่องราวต่างๆเป็นตอนที่ 3

จริงๆแล้วมีรูปดีๆอีกหลายรูป ก็ไปดูได้ที่ Flickr ตามเคย (ของ Multiply นี่ยังไม่ได้ upload ซึ่งก็คงจะไม่ upload หมดทุกรูปด้วย เพราะฉะนั้นไปดูที่ flickr ดีกว่า)

วันอาทิตย์ที่ Chicago มีงาน Chicago Air and Water Show ที่ชายหาดแถวๆในเมือง งานเริ่ม 9 โมง ก็ตั้งหน้าตั้งตาออกไปตั้งแต่ 7 โมงครึ่ง ไปเจอกับคนมากมายมหาศาล (ที่ตอนสายๆคนก็ยิ่งมากขึ้นไปอีก) เดินวนๆไปปักหลักอยู่ริมน้ำตรงที่มีคอนครีตยื่นออกไป ตรงนั้นก็มีคนถ่ายรูปอยู่ 2-3 คนด้วย ยืนๆนั่งๆอยู่กันตรงนั้นกันตั้งแต่งานเริ่ม 9 โมงเช้า จนไปถึง 4 โมงเย็น!!! ทรหดอดทนมาก แดดร้อนสุดๆ ไม่มีร่ม ไม่มีแว่น ยืนถ่ายรูปอยู่อย่างนั้น มีแวบให้คนอื่นฝากกระเป๋ากล้องแล้วเดินไปซื้อน้ำเปล่าขวดเล็กขวดละ $3 บ้าง (แพงเชี่ย!) พองานจบก็กลับห้องเพื่อไปจัดกระเป๋าเตรียมตัวไป New York เช้าวันรุ่งขึ้น

กลับมาถึงห้องนี่จานชามที่ยังไม่ได้ล้างก็เต็มอ่าง เสื้อผ้าก็ยังไม่ได้ซัก กระเป๋าก็ยังไม่ได้จัด แผนเที่ยวก็ยังไม่ได้เตรียมแบบละเอียด (วางไว้แค่คร่าวๆ) แถมทั้งตัวนี่ก็แสบไปหมดเพราะว่าโดนแดดเผามาทั้งวัน (โดยที่ไม่ได้ทาครีมกันแดดเลยแม้แต่น้อย)

อย่างแรกๆเลยคือล้างจาน ยังล้างไม่ทันหมดก็เริ่มๆเอาเสื้อผ้าไปซัก (คือที่ต้องซักก็เพราะว่ามันจะไม่มีใส่ไปเที่ยว 5 วัน) ระหว่างนั้นก็เอาน้ำเย็นมาใส่น้ำส้มสายชูกับน้ำแข็งมาทาผิวตรงที่มันไหม้ (แบบว่าเพิ่งไปหาจากอินเทอร์เนตดูเลยว่าถ้าโดน sun burn ต้องทำยังไง) ซึ่งก็คิดว่าได้ผลพอสมควร คือมันไม่ได้หายไหม้หรอก แต่ก็แสบน้อยลงเยอะ ก็จัดการทุกอย่างที่ว่ามาข้างต้นเสร็จประมาณ 4 ทุ่มได้ จากนั้นก็ไปมหาวิทยาลัยเพื่อจะไปพิมพ์รายการ และเอกสารที่ต้องใช้ กลับมาถึงห้องเกือบๆเที่ยงคืน จัดการโน่นนี่อีกนิดหน่อยถึงซักตีหนึ่งก็ไปนอน … พรุ่งนี้ต้องตื่นตี 3!!!

เครื่องบินออกประมาณ 6 โมง แต่ก็ต้องออกจากห้องตั้งแต่ตี 4 เพราะต้องใช้เวลาเดินทางนิดหน่อย บวกกับเวลาที่ต้องใช้ที่สนามบินด้วย … รวมเวลานอนตามทฤษฎีแล้วก็คือ 2 ชั่วโมง แต่เอาเข้าจริงๆก็นอนได้แค่ประมาณชั่วโมงเดียว นอนไม่ค่อยหลับเท่าไหร่ เพราะกังวลกับหลายๆอย่าง

ตื่นมาตี 3 เอาของบางส่วนที่เหลือยัดใส่กระเป๋าแล้วก็รอรถ taxi มารับ ตอนที่ check in ที่สนามบินก็เพิ่งรู้ตอนนั้นว่าสายการบิน United เรียกเก็บค่ากระเป๋าอีก $15 ต่อหนึ่งกระเป๋า! (ไม่ใช่กระเป๋าเพิ่มเติม เป็นกระเป๋าทุกใบเลย) ไม่มีการบอกล่วงหน้า ไม่มีรวมไปกับค่าตั๋ว ทำแบบนี้นี่มันสุดๆไปเลย ฮึ่ม! จากนั้นก็ไปนั่งรอข้างใน หาอะไรกินนิดหน่อยแต่ก็กินไม่ลงเลย ให้ตาย … ขึ้นไปบนเครื่องก็เจอกับปัญหาอีกคือนั่งแล้วปวดหลังมาก จะนอนก็นอนไม่หลับ นั่งทรมานอยู่อย่างนั้นไป 2 ชั่วโมง (เป็นการนั่งเครื่องที่ทรมานที่สุด ถึงแม้จะเป็นแค่ 2 ชั่วโมง)

ไปถึง New York ก็นั่งรถเมล์เข้าเมืองไปที่ Times Square เพื่อจะเอาบัตร New York Pass แล้วก็นัดเพื่อนไว้ที่นั่นด้วย แต่เพื่อนมาสายกว่าที่คิดไว้ ก็เลยแวบเข้าไปกิน McDonald ก่อน (เริ่มจะกินอะไรได้บ้างละ) แล้วก็นั่งรถไฟไปโรงแรม

ตอนนั้นนอกจากยังปวดหลังอยู่แล้ว ก็เริ่มจะปวดขาด้วยเพราะเดินสะพายเป้หนักๆตลอดเวลา สรุปอาการคือ นอน 1 ชั่วโมง, ปวดหลัง, และปวดขา นั่นคือยังไม่ทันได้เริ่มเที่ยวเลย!

เดี๋ยวมาเขียนต่อตอนช่วงที่เริ่มเที่ยวแล้ว

เมื่อตอนเช้า Amarin Shipping ก็มาเอาของที่จะส่งทางเรือกลับ ตอนนี้ห้องก็เลยโล่งไปพอสมควร หนังสือ เสื้อผ้า ของฝากบางส่วน และของใช้ทั่วไปที่ไม่ต้องใช้ในช่วงนี้ก็ขนกลับทั้งหมด พยายามทำให้กระเป๋าเดินทางเบาที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพราะก็ยังมีของบางส่วนที่ยังไม่ได้เอากลับเนื่องจากต้องใช้ เช่นกระเป๋าเป้ เป็นต้น

แต่เนื่องจากพลาดรอบเรือที่มันจะออกกลางเดือนนี้ เลยต้องรอไปถึงปลายเดือนหน้ากว่าเรือจะออกอีกที แล้วเรือก็แล่นแบบช้าๆใช้เวลา 6 อาทิตย์! กว่าจะไปถึงเมืองไทย (อะไรจะขนาดนั้น)

เดี๋ยวอาทิตย์หน้าก็จะแวบไป NY กับ DC ซัก 5 วันก่อนจะกลับมาอยู่ที่ Chicago อีกอาทิตย์นึงก่อนกลับเมืองไทย

ปล. วันนี้เห็น Technology lab ที่มหาวิทยาลัยเพิ่งเปลี่ยนเครื่องคอมพิวเตอร์ทั้งหมดเป็น iMac … สุดยอด! ความรู้สึกนี้ได้อารมณ์เดียวกันกับตอนที่ภาควิชาคอมพิวเตอร์สร้างตึกใหม่เสร็จพอดีกับตอนที่ผมจบปริญญาตรีเลย … แม่ง!

แทนที่จะจ้างคนเก่งๆคนนึง เอาเงินนั้นไปจ้างคนกะหลั่วๆได้ตั้ง 3 คน … คุ้มเห็นๆใช่ไหม? … ไม่เสมอไป

ต้องเสียเวลาฝึกงานสอนงานไหม?
ต้องเสียเวลามานั่งตอบคำถามโง่ๆไหม?
ต้องเสียเวลามาอธิบายซ้ำอีกรอบไหม?
ต้องเสียเวลามานั่งตรวจงานอย่างละเอียดไหม?
ต้องเสียเวลามาแก้งานไหม?
ต้องเสียเวลาหงุดหงิดและปวดหัวไหม?

รายการข้างบนนี่มักจะไปตกอยู่ที่ senior programmer, designer หรือ architect เป็นต้น เวลาที่เสียไปของคนเหล่านี้ในการทำหน้าที่อย่างข้างบนต้องถือเป็นต้นทุนด้วยเช่นกัน แล้วคนเหล่านี้ก็เงินเดือนไม่ใช่น้อยๆ เป็นต้นทุนที่หลายคนจะมองไม่ค่อยเห็น แต่แพงทีเดียว

ไปจ้างคนกะหลั่วๆ ให้มารบกวนเวลาทำงานของคนเก่งๆ ส่วนต่างเงินเดือนแค่นั้นอาจไม่คุ้มเลยสักนิดเดียว

คือว่าอยากเดตกับวุ้นเส้นและนาเดียทีเดียวสองคนเลยอ่ะ อย่างนี้ก็ต้องเป็น CEO ควบสองบริษัทล่ะสิเนี่ย …

รูปนี้นาเดียดูเป็นผู้ใหญ่มาก (ก็เค้าแก่กว่านายตั้งหลายปี — แต่วุ้นเส้นนี่อายุเท่ากันเลยนะ) ความสวยและเซ๊กซี่นี่ได้ใจไปเต็มๆเลย … เอิ๊ก!

โหลนี้ดองมาปีนึงกับ 5 เดือนละ จริงๆมันได้ที่มานานแล้วล่ะ แต่ดองไว้จนลืม (เหมือนการงานเลย) พอดีเมื่อวานเพิ่งนึกได้ เลยอยากลองทำพวกแกงมะนาวดอก ปกติทั่วไปก็จะใช้ฟักใส่ลงไปในน้ำแกง แต่ด้วยความที่ยังไม่มีเวลาไปซื้อฟักที่ร้านขายของชำ (มันต้องเข้าเมือง แล้วก็ออกนอกเมืองไปอีกเมืองนึง ซึ่งใช้เวลาเดินทางเป็นชม.อยู่) ก็เลยจะใช้หัวไช้เท้าแทน (บังเอิญมันมีขายที่ซุปเปอร์มาร์เกตของฝรั่ง) ส่วนไก่นี่ก็หาซื้อได้ง่ายๆ อยากได้แบบทั้งตัว น่อง หน้าอก ปีก มีให้เลือกสรร

เมื่อวานลองทำครั้งแรก ด้วยความที่ไม่เคยทำมาก่อนในชีวิต ก็เลยต้องลองมั่วๆดูก่อน ผมชอบกินหัวไช้เท้าแบบนิ่มๆ ก็เลยเอาลงไปต้มก่อนนานพอสมควร (ตอนที่ทำนี่ก็ทำไป สลับกับมาดูพิธีเปิดโอลิมปิคไป วิ่งเข้าวิ่งออกอยู่ในห้องนั่นแหละ พิธีเปิดก็สุดยอด ไม่อยากลุกไปไหนเลยจริงๆ แต่หิวอ่ะตอนนั้น) ต้มซักพักก็ใส่น่องไก่ลงไป รอให้ไก่สุก ก็ใส่มะนาวดองลงไปทั้งลูก พร้อมกับน้ำของมันอีกนิดหน่อย ต้มต่ออีกซักพักก็เอาลง พอลองชิมแล้วก็ปรากฏว่า … ขมครับ … ถึงจะไม่ได้ขมมาก และยังพอกินได้ แต่มันก็ไม่ใช่แกงมะนาวดองอย่างที่อยากกิน วันแรกเลยจบด้วยความอิ่มและความเศร้าปนๆกันไป (แต่พิธีเปิดโอลิมปิคนี่สุดยอดดดด!)

วันนี้นี่ก็คิดๆอยู่ในตอนแรกว่าจะแก้ตัวเลยดีไหม กินสองวันติดๆกันเลยนะเนี่ย แต่ก็เอาวะ แก้ตัว … คราวนี้นอกจากใส่หัวไช้เท้าเหมือนเดิมแล้ว ยังเพิ่มดอกคะน้าเข้าไปด้วย ก็ลองดู (แต่ยังไม่มีฟักเหมือนเดิม) ก็ต้มหัวไช้เท้าก่อนเหมือนเดิม ซักพักก็ใส่ดอกคะน้าลงไป ใส่คะนอร์ไก่ลงไป 2 ก้อน จากนั้นก็ใส่ไก่ ซึ่งคราวนี้ใช้เนื้อไก่ล้วนๆไม่มีกระดูก เพราะเริ่มขี้เกียจแทะ พอไก่สุกก็เริ่มเบาไฟลงให้พอแค่อุ่นแกงแต่ไม่ให้เดือด จากนั้นก็ตักน้ำซุปออกมานิดหน่อยใส่ถ้วยแยก จะลองเอามาใส่มะนาวดองดูว่ารสชาติจะออกมาเป็นแบบไหน ปรากฏว่าพอลองใส่น้ำมะนาวดองลงไปแล้วก็รู้สึกว่ารสชาติดีเลยแฮะ (อาจจะไม่ได้ดีแบบตามร้านดังๆทั่วไป แต่ถ้าเทียบกับของเมื่อวานแล้ว ก็เหมือนกับนรกสวรรค์เลยทีเดียว) พอตัวอย่างรสชาติใช้ได้ ก็จะรออะไรอีกล่ะ เทน้ำมะนาวดองลงไปในซุปแบบไม่ยั้งกันเลยทีเดียว (ถึงแม้จะใช้ช้อนตักจากขวดโหล แต่ก็ยังยั้งไม่อยู่ จนเกินเลยไปนิดนึงด้วย)

ผลลัพธ์ของวันนี้คือได้น้ำแกงรสชาติดีทีเดียว ถึงจะเข้มข้นเกินไปบ้างเพราะใส่ลืมยั้ง แต่ก็ถือว่าโอเคในระดับหนึ่ง … สรุปบทเรียนก็คือ อย่าใส่น้ำมะนาวดองตอนน้ำเดือด ให้ใส่แล้วก็ยกขึ้นเสิร์ฟเลย … แต่พวกมะนาวดองทั้งลูกนี่ไม่รู้แฮะว่าจะต้องทำอย่างไรไม่ให้ขม จะใส่ทีหลังเหมือนน้ำของมันก็ไม่ได้ เพราะรสชาติมันก็ยังไม่ทันออกมาจากตัวมะนาวเลย

มะนาวดองสูตรในรูปข้างบนนี่คือปอกเปลือกให้เหลือแค่เปลือกขาวๆ แล้วใส่น้ำเกลือเข้มข้นลงไป จริงๆมีอีกโหลนึงเป็นแบบเทเกลือแห้งๆลงไปถมมะนาวทั้งเปลือก อันนี้ดองไว้นานพอๆกัน แต่ยังไม่ได้เอาออกมาลองเลย โหลข้างบนนี้มันมีกลิ่นดีกว่าก็เลยเอามาลองก่อน

ปล. น้ำมะนาวดองเปล่าๆมันก็อร่อยเหมือนกันนะเนี่ย

จะว่าไปก็ปั่นทั้งๆที่ฝนตกบ่อยเหมือนกัน ไม่ค่อยกลัว laptop เปียกเพราะมันอยู่ในกระเป๋าที่กันฝนได้พอสมควร ตอนซื้อนี่เลือกแบบที่มันเป็นแบบนี้เลย เพราะรู้ว่าแถวนี้มีทั้งฝน ทั้งหิมะ แถมคนใช้ก็ไม่ค่อยจะหวั่นกับสภาพอากาศแบบนั้นซะเท่าไหร่ ชอบเดินทางตอนที่มันตกอยู่ ยิ่งเป็นหิมะนี่ยิ่งชอบ ชอบอยู่ตอนที่มันตกลงมาเยอะๆ หนักๆ สะใจดี