ฉันเหงารึเปล่านะ ? และทําไมฉันต้องอยู่คนเดียว ?

คําพูดแบบนี้มักผุดขึ้นในหัวสมองเสมอทําไมเราไม่มีอย่างคนอื่นเขาบ้างนะ ? บ้างก็เกิดวามน้อยใจ นําตาอาจไหลแบบไม่รู้ตัว…ยิ่งมองเห็นใครตัวเรานั้นมันก็ยิ่งเจ็บ ถ้าเป็นแบบนี้ตาบอดน่าจะดีไหมนะ… จะได้ไม่ต้องมองเห็นใครๆรักกันต่อหน้า… ทว่ามันก็เป็นกับการทําร้ายตัว ทางเดียวที่จะไม่ให้ตัวเองเจ็บปวดหัวใจได้…

” ก็ต้องกลายเป็นคนไร้ความรู้สึก ”

ไม่ว่าจะเจอใคร…ไม่ว่าจะทําอะไร…ไม่ว่าจะมีเพื่อนหรือไม่…มันก็ไม่สําคัญ ก็ใช่นี่ ฉันไม่มีอะไรดี อยู่ตัวคนเดียว ไม่มีเพื่อน ไม่มีคนรัก ไม่มีคนสนใจ ไม่ได้ดีได้เด่น ได้เก่งอะไรอย่างใคร และเป็นสิ่งที่ทําให้ฉันเปลี่ยนไป

กลายเป็น มนุษย์ที่ไร้หัวใจ และไม่มีใครเหลียวแล…

จริงไหมเหล่าผู้คนชอบสีเทา…ไร้ความรู้สึก…

ผมเป็นคนที่อยากทำอะไรอีกหลายอย่าง หาได้บ้างไม่ได้บ้าง บางอย่างก็เปิดกันในวงแคบๆ ถ้ามีคนจัดการพวกนี้ให้คงดีไม่น้อย

ผมสนใจรองย่อหน้าสุดท้ายครับ “ไม่เคยสัมผัสโลกใต้ทะเล ไม่เคยลองปีนหรือหย่อนตัวจากหน้าผา ไม่เคยโดดร่ม ไม่เคยบังคับเรือ ไม่เคยโน่นไม่เคยนี่ แต่ก็อยากลองดูสักครั้งไหม?” ดำน้ำเรียบร้อยแล้ว อันต่อมาคือดิ่งพสุธา บังคับเรือนี่น่าสนแฮะ