Sea Sand Song

อยู่อเมริกา

อยากได้ของอะไร ก็เปิด Amazon จิ้มๆๆ แล้วของก็มาส่งถึงบ้าน
อยากรู้ข้อมูลของชิ้นไหน ก็เปิดเว็บได้ทั่วไป มีคนเขียนไว้เต็มไปหมด
อยากตามข่าวอะไรเว็บไหน หาสัญลักษณ์ Feed Icon แล้วก็จิ้มไปใส่ Google Reader
ใช้ Firefox ตัวเดียว ท่องเที่ยวได้ทั่ว Internet

อยู่เมืองไทย

อยากได้อะไร ก็ต้องเปิดเว็บกระท่อนกระแท่น แล้วก็ขับรถไปซื้อ
ถึงมีบางเว็บที่มีให้ซื้อทางออนไลน์ได้ ซื้อแล้วก็ต้องไปจุดธูปเทียน ขอให้ของมาส่งได้ด้วยดี และไม่มีปัญหาอย่างอื่นตามมา
ของที่หายากหน่อย หาในเว็บเมืองไทยไม่มี ก็ต้องลองไปเดินห้าง เดินอยู่ประมาณชั่วโมงครึ่งกว่าจะเจอ
เว็บไทยไม่รู้จัก Feed รู้จักแต่ Intro Flash
ใช้ Firefox แล้วเหมือนเป็นพลเมืองชั้นสอง

สรุป อยู่อเมริกา เหมือนเป็นพลเมืองชั้นสองของเค้า แต่เป็นพลเมืองบนโลกอินเทอร์เนตชั้นหนึ่ง … แต่อยู่เมืองไทยนี่กลับกัน เป็นพลเมืองชั้นหนึ่งของประเทศ (เพราะเกิดในไทย มีสัญชาติไทย) แต่เป็นแค่พลเมืองระดับต่ำต้อย ได้แต่ใช้บริการจากเว็บไทยที่ไม่เอาไหน
เบื่อ … เริ่มไม่อยากอยู่ละ

[Read more →]

กลับมาถึงเมืองไทยเรียบร้อยแล้วตั้งแต่เมื่อคืน ก็ใช้เวลาเดินทางทั้งหมด 1 วัน (เกือบๆ 24 ชม.) และถ้าบวกเรื่องความต่างของเวลาไปด้วย ก็ใช้เวลาเดินทางจริงๆวันครึ่งกันเลยทีเดียว
บินออกจากสนามบิน O’Hare ประมาณเที่ยง แล้วก็ไปลงที่สนามบินนาริตะตอนบ่ายสองของที่นั่น ใช้เวลาบินไปประมาณ 13 ชั่วโมง ในระหว่างที่นั่งก็นอนบ้าง อ่านหนังสือบ้าง ดูหนังจบไปเรื่องนึงคือ The Forbidden Kingdom แล้วก็คุยกับคนที่นั่งข้างๆ … จริงๆแล้วต้องบอกว่าคนข้างๆชวนคุยมากกว่า ตอนแรกนี่ก็คุยกันธรรมดา ตามประสาคนที่นั่งข้างๆกัน เค้าเป็นคนเกาหลีที่อพยพมาอเมริกากว่ายี่สิบแล้ว แต่งงานกับคนอเมริกันมีลูกโตๆกัน นี่ก็กลับไปเยี่ยมครอบครัวที่เกาหลี ช่วงกลางๆของการเดินทาง จู่ๆเค้าก็เริ่มถามประมาณว่าคุณเชื่อในพระเจ้าไหม (ผมคิดในใจ “แม่ง… เอาแล้วไง”)
เค้าก็เริ่มพูดถึงว่าพระเจ้าสร้างสรรพสิ่งขึ้นมา เค้าเชื่อในพระเจ้ามาก อย่างโน้นอย่างนี้ ผมฟังและอ่านเรื่องเกี่ยวกับพระเจ้ามาจนพอรู้อะไรๆพอสมควรแล้วน่ะนะ ให้คนอื่นมาพูดให้ฟังอีกนี่น่าเบื่อจะตาย แต่ก็ไม่อยากจะตัดบทไปเลย ก็เลยคุยกับเค้าต่อโดยถามเค้าประมาณว่าอะไรทำให้เค้าเชื่อว่าพระเจ้ามีอยู่จริง
เค้าบอกว่าก่อนนั้นเค้าเป็นคนที่อมทุกข์มาก ไม่มีความสุขในชีวิต เต็มไปด้วยความกังวล ไม่มีความสงบในจิตใจ ตอนนั้นถึงเค้าก็จะไปโบสถ์ทุกอาทิตย์ แต่ก็แค่ไปตามคนอื่นเท่านั้นเอง ตอนที่ไปโบสถ์ เค้าร้องขอพระเจ้าให้ประทานคู่ครองมาให้ ให้เป็นคนที่จะมาขจัดสิ่งเหล่านี้ให้หมดไป มาทำให้ชีวิตเค้ามีความสุขขึ้น ซึ่งอยู่มาวันหนึ่ง เค้าก็ได้จดหมายจากชายแปลกหน้าคนหนึ่ง ชายคนนี้ได้ที่อยู่มาจากเพื่อนของคนที่นั่งข้างๆผม เขียนมาประมาณว่าสนใจ อยากพบคุยกัน เค้าสองคนก็เลยนัดหมายกันไปเจอกันในงานแต่งงานของคนรู้จักของเค้าคนหนึ่ง [...]

[Read more →]

It’s been 2 years and almost a month since this post. I posted that when I arrived at USA for pursuing a master degree, to become “dek-nok” ha ha. Now, tomorrow I’ll leave this country and go back to the only place on earth I call home. Last month, I can easily say that I [...]

[Read more →]

ไป New York ถ้าไม่ได้มาที่นี่ ถือว่ามาไม่ถึง

แล้วก็ที่นี่ด้วย ซึ่งนอกจากต้องขึ้นไปบนเกาะไปให้ได้แล้ว ต้องขึ้นไปบนตัวเทพีด้วย (ขึ้นไปมาแล้ว)

สุดยอดของ New York อีกที่นึง

นี่ไปถ่ายซ่อมจากคราวที่แล้วที่แค่โอบเอว เลยมองไม่ค่อยเห็นมือ คราวนี้เห็นชัดๆ … คราวหน้าอาจจะเป็นขี่คอ

จริงๆทริปนี้ไป Washington DC ด้วย รูปข้างล่างนี่ก็เป็นรูปพิสูจน์ว่าไปถึง DC แล้ว

จบแล้วทริปนี้ เดี๋ยวคราวหน้ามาเล่าเรื่องราวต่างๆเป็นตอนที่ 3
จริงๆแล้วมีรูปดีๆอีกหลายรูป ก็ไปดูได้ที่ Flickr ตามเคย (ของ Multiply นี่ยังไม่ได้ upload ซึ่งก็คงจะไม่ upload หมดทุกรูปด้วย เพราะฉะนั้นไปดูที่ flickr ดีกว่า)

[Read more →]

เที่ยวเกือบตาย
วันอาทิตย์ที่ Chicago มีงาน Chicago Air and Water Show ที่ชายหาดแถวๆในเมือง งานเริ่ม 9 โมง ก็ตั้งหน้าตั้งตาออกไปตั้งแต่ 7 โมงครึ่ง ไปเจอกับคนมากมายมหาศาล (ที่ตอนสายๆคนก็ยิ่งมากขึ้นไปอีก) เดินวนๆไปปักหลักอยู่ริมน้ำตรงที่มีคอนครีตยื่นออกไป ตรงนั้นก็มีคนถ่ายรูปอยู่ 2-3 คนด้วย ยืนๆนั่งๆอยู่กันตรงนั้นกันตั้งแต่งานเริ่ม 9 โมงเช้า จนไปถึง 4 โมงเย็น!!! ทรหดอดทนมาก แดดร้อนสุดๆ ไม่มีร่ม ไม่มีแว่น ยืนถ่ายรูปอยู่อย่างนั้น มีแวบให้คนอื่นฝากกระเป๋ากล้องแล้วเดินไปซื้อน้ำเปล่าขวดเล็กขวดละ $3 บ้าง (แพงเชี่ย!) พองานจบก็กลับห้องเพื่อไปจัดกระเป๋าเตรียมตัวไป New York เช้าวันรุ่งขึ้น
กลับมาถึงห้องนี่จานชามที่ยังไม่ได้ล้างก็เต็มอ่าง เสื้อผ้าก็ยังไม่ได้ซัก กระเป๋าก็ยังไม่ได้จัด แผนเที่ยวก็ยังไม่ได้เตรียมแบบละเอียด (วางไว้แค่คร่าวๆ) แถมทั้งตัวนี่ก็แสบไปหมดเพราะว่าโดนแดดเผามาทั้งวัน (โดยที่ไม่ได้ทาครีมกันแดดเลยแม้แต่น้อย)
อย่างแรกๆเลยคือล้างจาน ยังล้างไม่ทันหมดก็เริ่มๆเอาเสื้อผ้าไปซัก (คือที่ต้องซักก็เพราะว่ามันจะไม่มีใส่ไปเที่ยว 5 วัน) ระหว่างนั้นก็เอาน้ำเย็นมาใส่น้ำส้มสายชูกับน้ำแข็งมาทาผิวตรงที่มันไหม้ (แบบว่าเพิ่งไปหาจากอินเทอร์เนตดูเลยว่าถ้าโดน sun burn ต้องทำยังไง) [...]

[Read more →]