Sea Sand Song

วันนี้นั่งรถเมล์ไปซื้อกล่องเปล่าที่ U-Haul แถวๆบ้าน ต้องใช้กล่องพวกนี้ใส่ของที่จะส่งกลับทางเรือ จริงๆในห้องนี่มีกล่องเปล่าเยอะมากๆ (30-40 กล่องได้) แต่ขนาดมันไม่ได้อย่างที่ต้องการ แถมสภาพก็ไม่ค่อยน่าเอามา reuse เท่าไหร่ด้วย ถ้าต้องมาใส่ของหนักๆนี่เกรงว่าจะไม่ไหวกัน ไปซื้อกล่องสำหรับขนย้ายอันใหม่เลยดีกว่า กล่องนึงก็ไม่แพงมากด้วย

ก็ซื้อกล่องเล็กมา 5 กล่อง กล่องกลาง 2 และกล่องใหญ่อีก 2 รวมกันเป็น 9 กล่อง คือซื้อแบบเผื่อๆไว้ก่อนน่ะ กล่องเหลือนี่เอาไปคืนแลกเงินได้ด้วย แต่จะบอกว่าคิดผิดมากๆที่ซื้อมาเยอะขนาดนั้น เพราะต้องมาเผชิญชะตากรรมที่ลำบากที่สุดช่วงนึงของชีวิตเลยทีเดียว นั่นคือแบกกล่องไปขึ้นรถเมล์

ถ้านับน้ำหนักรวมจริงๆของกล่อง 9 กล่องเนี่ย มันไม่หนักอะไรหรอก มันก็กล่องกระดาษธรรมดาๆ แต่ด้วยความที่มันใหญ่และแบน แถมยังประกอบไปด้วยกล่องหลายขนาด มันก็เลยถือลำบากมากๆ จะโอบเลยก็ไม่ได้ เพราะจะโอบกล่องเล็กไม่ถึง จะถือแบบมือหนีบเอาไว้ มันก็ใช้พลังข้อมือพอสมควร ลองมันแทบทุกท่าก็ไม่มีท่าไหนที่จะถือสบายๆไปขึ้นรถเมล์ได้

ปัญหาจริงๆน่ะ มันอยู่ที่ว่าป้ายรถเมล์มันอยู่ไกลจาก U-Haul มาก ป้ายขาไปนี่ห่างจาก U-Haul ไม่กี่เมตร แต่ขากลับนี่ มองไปไม่เห็นซักป้ายอยู่ในสายตา ก็ต้องเลือกว่าเดินไปทางซ้ายหรือขวานี่จะเจอป้ายก่อนกัน ตอนนั้นเลือกเดินทางขวา ก็ไม่รู้นะว่าทางซ้ายป้ายมันอยู่ไกลขนาดไหน แต่เลือกเดินทางขวานี่ต้องเดินไปอีกเกือบ 6 บล๊อคถนน ซึ่งไกลนรก เมื่อต้องมาแบกกล่องไปด้วย

นอกจากจะต้องใส่พลังแขนเยอะมากในการถือกล่องขึ้นมาแล้ว ตอนนั้นลมก็ยังจะพัดแรง ทำให้ต้องออกแรงต้านลมเข้าไปอีก ช่วงแรกๆนี่ยังถือไปได้ดีพอใช้ได้ เหนื่อยหน่อยแต่ก็โอเค แต่ช่วงหลังๆนี่แขนล้าสุดๆ เดินไป 3-4 เมตรก็ต้องหยุดพักแล้ว ตอนนั้นหยุดพักบ่อยมาก แถมเดินไปเรื่อยๆก็ยังไม่รู้ว่าป้ายรถเมล์อยู่ตรงไหน ยังมองไม่เห็นซักป้ายเลย ตอนที่มานี่ไม่คิดว่ามันจะลำบากขนาดนี้ แค่ซื้อกล่องเปล่าแค่เนี้ย!

ต้องยกให้เป็นหนึ่งในประสบการณ์ลำบากอันดับต้นๆของช่วงที่อยู่ที่อเมริกานี่เลย ตอนที่เขียนอยู่นี่แขนก็ยังระบมอยู่ … แล้วรู้อะไรมั้ย แพ๊คของเสร็จแล้ว ใช้กล่องไปแค่ 5 กล่องเท่านั้นเอง … แม่ง!

เอากล่องที่เหลือไปคืนนี่คาดว่าคงไม่คุ้ม รวมราคาของกล่องที่เหลือก็ประมาณ $8.75 แต่ต้องเสียค่ารถเมล์ $4 ไปกลับ บวกกับค่าเหนื่อยอีกรอบ … เอาไปเผาไฟเล่นดีกว่า