ฉันเหงารึเปล่านะ ? และทําไมฉันต้องอยู่คนเดียว ?

คําพูดแบบนี้มักผุดขึ้นในหัวสมองเสมอทําไมเราไม่มีอย่างคนอื่นเขาบ้างนะ ? บ้างก็เกิดวามน้อยใจ นําตาอาจไหลแบบไม่รู้ตัว…ยิ่งมองเห็นใครตัวเรานั้นมันก็ยิ่งเจ็บ ถ้าเป็นแบบนี้ตาบอดน่าจะดีไหมนะ… จะได้ไม่ต้องมองเห็นใครๆรักกันต่อหน้า… ทว่ามันก็เป็นกับการทําร้ายตัว ทางเดียวที่จะไม่ให้ตัวเองเจ็บปวดหัวใจได้…

” ก็ต้องกลายเป็นคนไร้ความรู้สึก ”

ไม่ว่าจะเจอใคร…ไม่ว่าจะทําอะไร…ไม่ว่าจะมีเพื่อนหรือไม่…มันก็ไม่สําคัญ ก็ใช่นี่ ฉันไม่มีอะไรดี อยู่ตัวคนเดียว ไม่มีเพื่อน ไม่มีคนรัก ไม่มีคนสนใจ ไม่ได้ดีได้เด่น ได้เก่งอะไรอย่างใคร และเป็นสิ่งที่ทําให้ฉันเปลี่ยนไป

กลายเป็น มนุษย์ที่ไร้หัวใจ และไม่มีใครเหลียวแล…

จริงไหมเหล่าผู้คนชอบสีเทา…ไร้ความรู้สึก…

อยากบอกว่า ความรักมันไม่มีจริง มันเป็นเพียงหน้าที่ หน้าที่ ที่ต้องเลี้ยงดู อบรมสั่งสอน ไม่ได้มาจากควมารัก

อยากบอกว่า ความรักไม่มีจริง มันเป็นเพียงความรู้สึกชอบ พอเบื่อๆ เลิกรู้สึกชอบ ก็ทิ้งเราไป

อยู่แบบ คนไร้หัวใจ ดีแล้ว ไม่ต้องรับรู้ เฉยๆๆๆ