Sea Sand Song

มนุษย์จริงแท้นั้นนึกไปว่ายิ่งใกล้กันก็ยิ่งอบอุ่น นุ่มนวล และมีความสุข ความจริงนั้นกลับรู้สึกเป็นทุกข์ ว้าเหว่ และทรมาน … มนุษย์พยายามหาที่มาของความรู้สึกนั้น บ้างคิดไปว่ากอดกันผิดท่าทาง บ้างคิดไปว่าอีกฝ่ายไม่ยอมออกแรงกอด หรือคิดไปว่าเรียนการกอดมาคนละวิธีกัน … มนุษย์ลองเปลี่ยนท่าก็แล้ว เปลี่ยนคนก็แล้ว แต่ก็ยังรู้สึกเช่นเดิม … ถึงตอนกอดแรกๆจะรู้สึกดี แต่กอดไปนานๆแล้วก็ไม่ต่างกันไม่ว่าจะกอดกับใคร กอดกันท่าไหน … หากเพียงแต่มนุษย์ได้รู้ว่า เรานั่งอิงไหล่กันได้ เราเดินเอื่อยๆข้างๆกันได้ เราแวะไปโน่นไปนี่ แล้วก็กลับมาเดินด้วยกันอีกครั้งได้ … จะอย่างไรก็ตาม มนุษย์ก็ยังเป็นมนุษย์ ที่ความจริงเหล่านี้ถูกท้าทายด้วยความอ่อนแอและความเหงา จึงพร้อมจะโผเข้าไปหาสิ่งเดิมๆตลอดเวลา เพียงแต่หวังในใจว่าครั้งนี้มันจะเปลี่ยนไป ครั้งนี้จะไม่เหมือนครั้งที่ผ่านๆมา

ด้วยแรงบันดาลใจจากชีวิตที่ต้องผจญภัย … คิดในสิ่งเดียวกันหรือเปล่านี่ไม่รู้ แต่ชอบในสิ่งที่เขียน