forget me or not
ความเจ็บปวดที่ทิ่มแทงจิตใจ ยิ่งแทงลึกและสาหัสมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งต้องใช้เวลานานกว่าจะเยียวยารักษาจนหายดี … แต่ทำไมต้องรักษาให้หายดี? หายดีแล้วเป็นอย่างไร? หายดีแล้วก็จะลืมความเจ็บปวดนั้นไหม? ลืมไปว่าอะไรทำให้เกิดความเจ็บนั้น … ถ้าแทงไว้อยู่อย่างนั้นล่ะ? ปล่อยมันค้างเอาไว้ ระลึกถึงมันตลอดเวลาที่ยังหายใจ จะเป็นอย่างไร? จะหน้ามืดคิดแก้แค้นไหม? จะนั่งพร่ำเพ้อถึงความเจ็บปวดแค่ไหน? และจะร้องโหยหวนเพียงใด?
หากความเจ็บปวดนั้นเกิดจากความอ่อนด้อยของตัวเองจะเป็นเช่นไร? ความขลาดเขลา ความหมกมุ่น ความเพ้อฝัน … จะเป็นเช่นไร? … ปล่อยให้รอยแผลมันย้ำเตือนทุกลมหายใจจะเป็นไร … จะเป็นไร
อ่านแล้วรู้สึกเหมือนบทรำพันของพระเอกนิยายกำลังภายใน
mk
16 May 08 at 3:36 am
ใฝ่ฝันถึงนางงามผู้ทรงเสน่ห์อันลึกล้ำ แม้นยืนห่างกันเพียงแค่ช่วงหนึ่งผ่ามือ แต่ชายหนุ่มผู้ใฝ่ฝันกลับต้องเอาชัยเหนือชายอื่นร้อยคน เรียนรู้ตำราพันเล่ม และเดินทางหมื่นลี้ เพียงเพื่อสามารถทะลวงผ่านช่วงหนึ่งผ่ามือนั้น จนได้สัมผัสถึงเรือนกายของนวลนาง
… จริงๆไม่เกี่ยว
panuta
16 May 08 at 12:15 pm
สำนวนแบบโกวเล้งเลย
lulu
18 May 08 at 1:51 pm