Sea / Sand / Song

มันเป็นเหมือนฝัน ที่ฝันว่าได้ไปถึงเมืองนอกเมืองนา แต่เพียงชั่วพริบตาเดียว ก็ตื่นลืมตาขึ้น กลับมาอยู่ ณ จุดๆเดิม ห้องๆเดิม เตียงๆเดิม ที่เมืองไทย … ในฝันได้ทำโน่นทำนี่หลายอย่าง เจอคนโน้นคนนี้ และได้ความรู้ใหม่ๆมาพอสมควรเลยทีเดียว …

รวมเวลาเดินทางทั้งหมด ก็เกือบๆจะ 24 ชั่วโมง ต้องไปต่อเครื่องที่ญี่ปุ่นด้วย (ไปดูของที่ญี่ปุ่นแล้ว ไม่เห็นจะมีขนมอะไรน่าซื้อเลย แพง -_-) ตอนนั่งอยู่บนเครื่องบินนี่ ทรมานมากๆ (เหมือนกันทุกๆครั้ง) ตอนที่นั่งจาก Chicago ไปนาริตะ แต่ละเก้าอี้มีจอทีวีส่วนตัวด้วย มีหนังให้ดู แล้วไม่ใช่หนังเก่าๆนะ หนังใหม่เลยล่ะ Children of Men, Pursuit of Happyness, Letters from Iwo Jima, etc. ก็ดูได้เพลินๆ แถมมีช่องแผนที่ให้ดูด้วย มันจะบอกว่าตอนนี่เราอยู่ไหน ซึ่งนั่นก็ทำให้ผมรู้ว่า จาก Chicago ไปญี่ปุ่นเนี่ย มันใช้เส้นทางบินอ้อมขึ้นไปแคนาดา ผ่านช่องแคบแบริ่ง ระหว่างรัสเซียกับอลาสกา แล้วก็บินอยู่ในมหาสมุทรเลียบรัสเซียมาเรื่อยๆ จนถึงญี่ปุ่น … ซึ่งมันอ้อมสุดๆเลย แต่ก็พอเข้าไจ เพราะจะไปบินตัดในประเทศตัวเอง ก็คงไม่ค่อยดีเท่าไหร่ มีเครื่องบินที่บินในประเทศบินอยู่เยอะมาก การจารจรมันคับคั่ง …

จากญี่ปุ่น ก็บินเลียบๆแผ่นดินมาเรื่อยๆ จนถึงเวียดนาม ก็พุ่งตรงเข้ามากรุงเทพ … เครื่องลงที่สนามบินสุวรรณภูมิ ตอนล้อแตะพื้นแล้ว เครื่องมีเอียงนิดๆด้วย อาจเป็นเพราะเจอหลุม 555 … เครื่องไม่ได้เข้าไปเทียบท่าตรงตึกโดยตรง ต้องลงแล้วก็นั่งรถต่อเอา … ตม.ก็ยังเห็นคนต่อแถวยาวกันเหมือนเดิม แต่แถวคนไทยจะสั้นกว่าพอสมควร … พอเอากระเป๋าเรียบร้อย (แถมโง่มาก กระเป๋ามาตั้งนานแล้ว แต่ดูไม่รู้ว่าของตัวเอง ยืนรอตั้งนาน) ก็ออกมาข้างนอก ก็มาพบกับลานทางออกที่ … เล็กกว่าดอนเมืองมากๆ คนก็ไปยืนอ้อยอิ่งกันอยู่แถวนั้น เพื่อรอคนมารับ ค่อนข้างเกะกะวุ่นวายพอสมควรเลย แถมมันยังออกได้ 2 ทาง ซึ่งก็ต้องนัดกันดีๆว่าจะเจอทางไหน … ไม่ประทับใจเอาซะเลย สนามบินใหม่ -_-

มาถึงแถวบ้านตัวเอง สะพานเสร็จไป 2 ส่วนอีก 2 ยังไม่เสร็จ … รถก็คงติดเหมือนเดิม ให้ตายสิ กะว่าไปเมืองนอกรอสะพานเสร็จนะเนี่ย … ช่างเถอะ อยู่ 4 เดือน เดี๋ยวก็กลับไปเมืองนอกใหม่ละ