Sea / Sand / Song

เมื่อคืนก่อนจะนอน ก็คิดเรื่อยเปื่อยไปถึงสิ่งที่อยู่เบื้องหลังคำพูดของคนเรา ว่ามันอาจจะมีข้อความที่ถูกแฝงมาด้วยมากมาย นอกเหนือไปจากความหมายตามภาษาของประโยคนั้น อย่างกับกระดาษแผ่นหนึ่ง ที่มีข้อความถูกเขียนด้วยปากกาไว้บนนั้น แต่ก็มีข้อความแฝง ที่ถูกเขียนไว้ด้วยหมึกล่องหน ซึ่งก็จะมีแค่คนที่รู้วิธีอ่านมันเท่านั้น ถึงจะเข้าใจ

ลองมองไปเรื่องใกล้ตัวเรามากๆ อย่างเรื่องเกี่ยวกับการสื่อสารระหว่างผู้หญิงและผู้ชาย เกือบทุกคนอาจจะเคยได้ยินมาว่า เวลาผู้หญิงพูดคำว่า "ไม่" นั่นไม่ได้หมายความว่า "ไม่" ในทางภาษาไทยเสมอไป แต่ "ไม่" อันนั้นมันเป็นเหมือนตัวบรรจุความหมายแฝง ที่ผู้หญิงต้องการสื่อออกมาจริงๆ ก็ไม่ใช่แค่ผู้หญิงหรอกที่จะชอบใส่ความหมายแฝง ผู้ชายเราก็ไม่ใช่ย่อยเหมือนกัน อย่างเวลามีผู้หญิงโทรมา แล้วเรากำลังทำอะไรสักอย่างอยู่ ไม่อยากคุย แต่ก็ต้องรับโทรศัพท์ พอรับแล้วผู้หญิงถามว่าทำอะไรอยู่ ผู้ชายกลับบอกว่าไม่ได้ทำอะไร คุยได้ … ลองคิดดูสิว่ามีสิ่งที่แฝงอยู่ในคำพูดนี้มากมายขนาดไหน

หลายคนก็คงไม่เป็นหรอก แต่หลายคนก็คงเป็นบ่อย ส่วนตัวผมเองนั้น ก็ยอมรับว่าเป็นในบางครั้ง ส่วนหนึ่งเป็นเพราะอารมณ์และนิสัยที่ไม่ค่อยจะเหมือนใคร เบื่ออะไรง่ายดายเหลือเกิน ตอนที่ความรู้สึกเบื่อคุกรุ่นได้ที่แล้ว ความหมายแฝงที่ผมสื่อออกไป ไม่ได้เขียนไว้ด้วยหมึกล่องหนหรอก มันจะถูกเขียนด้วยปากกาเน้นข้อความอยู่บนกระดาษ นั่นคือบางคนอาจมองมันเป็นเพียงแถบสีกระจายอยู่บนกระดาษแผ่นนั้น แต่บางคนที่รับรู้มันได้ ก็จะรู้ว่าแถบสีอันนั้นมันเป็นข้อความ สื่อสารออกมาอย่างตรงตัว

ผมคิดว่าความสามารถในการรับรู้ถึงข้อความแฝงที่อยู่ในคำพูดนั้น มักจะถูกทำให้ต่ำลง เนื่องมาจากสิ่งที่เรียกว่า "อดีต" นั่นคือเราจะนำสิ่งที่เราเคยเข้าใจในอดีต มาใช้ประกอบในการทำความเข้าใจ ณ ปัจจุบัน แต่อดีตก็คืออดีต ที่ไม่มีวันจะเปลี่ยนแปลง เราเอามันมาทำความเข้าใจสิ่งที่เปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลา นั่นคือ "มนุษย์" ผลลัพธ์ที่ได้ก็มักจะไม่ตรงกันกับความเป็นจริงสักเท่าไหร่ เกิดการตีความหมายไปผิดๆ กลายเป็นช่องว่างที่ผู้ชายและผู้หญิงหลายคน นำมาใช้เพื่อพูดสิ่งที่ไม่ตรงกับความรู้สึกภายในใจ โดยที่ตัวเองก็ไม่รู้สึกว่ามันเป็นการโกหกที่หนักหนา เพราะได้แฝงความหมายบางส่วนไปกับคำพูดเหล่านั้นแล้ว

จะเรียกสิ่งนี้ว่าการโกหกได้รึเปล่านะ?