ประสบการณ์ปีนหน้าผาจำลองครั้งแรก

วันนี้ไปลองปีนหน้าผาจำลองที่ Rock Domain Climbing Gym ตรงถนนบางนา ซึ่งเค้าว่าที่นี่เป็นหน้าผาจำลองที่ดีที่สุดแล้วในกรุงเทพฯ ค่าปีนก็แพงอยู่ (วันละ 400 บาท ไม่รวมค่าเช่าอุปกรณ์) แต่ประสบการณ์ที่ได้นี่ก็สุดยอดเหมือนกันนะ

ที่ Rock Domain นี่มีพื้นที่ให้ปีนได้ 2 แบบคือ Top Rope กับ Bouldering โดยการปีนแบบ Top Rope (รูปข้างล่าง) จะเป็นการปีนขึ้นที่สูงโดยมีเชือกผูกติดเอาไว้กับ Harness ของคนปีนตรงเอว และมีคนที่เป็น Belayer ยืนอยู่ข้างล่าง ทำหน้าที่คอยดึงเชือกที่ผูกติดกับเอวของคนปีนให้ตึง และเวลาที่คนปีนจะลง คนที่เป็น Belayer ก็คือคนที่จะคอยปล่อยเชือกให้คนปีนค่อยๆ ลงมา

Top Rope Climbing

Photo by reway2007 (https://www.flickr.com/photos/reway2007/8465661181)

โดยปกติแล้วการปีนที่ถูกต้อง คนปีนจะต้องใช้หมุดที่มีสีเดียวกันเท่านั้นในการจับและเหยียบ แต่มือใหม่เปิดซิงอย่างผม มีอะไรให้จับได้ก็จับ ให้เหยียบได้ก็เหยียบไปเถอะ ขอแค่ปีนไปจนถึงบนสุดได้ก็พอแล้ว ซึ่งผมก็ปีนแบบเนี้ยแหละ ไปจนถึงบนสุดได้ 2 รอบ (คิวเสียงปรบมือมา)

ใช้เวลาปีนแต่ละรอบไม่นานเลย ซัก 10 นาทีล่ะมั้ง แต่สิ่งที่เกิดขึ้นหลังปีนเสร็จคือ ข้อนิ้วอ่อนแรง แขนขาอ่อนระทวย และเหงื่อแตกซิกๆ ทำให้ตัวเองเชื่อว่า นี่คือกีฬาที่จะทำให้ร่างกายช่วงบนกำยำขึ้นได้แน่นอน! และยังเชื่ออีกว่ามันช่วยทดสอบจิตใจเราได้อย่างดีด้วย เพราะเมื่อปีนขึ้นไปถึงจุดนึงที่สูงพอสมควรแล้ว มันอดไม่ได้หรอกครับที่จะก้มมองดูพื้น แล้วความคิดมันก็ผุดขึ้นมาทันทีว่า เรากำลังอยู่ที่สูง มีเพียงหมุดตัวเล็กๆ คอยรับน้ำหนักเราอยู่ กับแขนขาที่เริ่มจะหมดแรง คิดไปว่าถ้าเราตกไปจะเป็นยังไง จะตายมั้ย ลูกเมียจะทำยังไง เด็กจะต้องกำพร้าพ่อสินะ … คือกว่าจะดึงสติกลับมาระลึกได้ว่าเรายังไม่มีลูกมีเมีย เฮ้ย! ไม่ใช่ (ซึ่งจริงๆ ก็ยังไม่มี) … ว่าเรามีเชือกคอยป้องกันเราตกอยู่ ก็กลัวจนขาเริ่มสั่นไปเรียบร้อยแล้ว

ความคิดยังไม่หมด มันยังไหลต่อไปได้อีกว่า คนที่ทำหน้าที่เป็น Belayer ให้เราอยู่ข้างล่างนั้นยังจับเชือกให้เราอยู่มั้ย แอบถอดเชือกหนีไปกินน้ำแล้วรึเปล่า หรือกำลังสติหลุดลอยไม่สนใจเราแล้ว ซึ่งเอาเข้าจริงๆ ถึงคนข้างล่างจะไม่ได้จับเชือกไว้อยู่ เวลาเราตก มันก็ไม่ร่วงพรวดลงไปหรอก (ถ้า Belayer ทำหน้าที่ของตัวเองที่คอยดึงเชือกให้ตึงอยู่เสมอ) มันมีตัวคอยเบรกไว้อยู่ แต่ถึงกระนั้นมันก็มีโอกาสที่จะร่วงลงไปอยู่ดี เพราะฉะนั้นความเชื่อใจในตัวคนที่เป็น Belayer นั้นต้องมีอยู่พอสมควร

ตอนที่เราปีนขึ้นไปเรื่อยๆ ความคิดผสมรวมกับความอ่อนล้าของแขนและขาก็จะคอยเบรกตัวเราอยู่เรื่อยๆ เช่น คิดว่าเราจะจับหมุดที่อยู่ข้างบนนั้นได้มั้ย ขาเราจะลื่นหลุดออกจากหมุดที่เหยียบไว้รึเปล่า ก้าวต่อไปอยู่ห่างจังเลย จะมีแรงพอที่จะถีบตัวเราไปถึงได้มั้ยเนี่ย เป็นต้น

ซึ่งช่วงเวลาที่ผมปีนอยู่ เป็นช่วงเวลาที่ผมต้องต่อสู้กับจิตใจของตัวเองตลอดเวลา ความกลัว ความกังวล ฯลฯ คิดว่าถ้าปีนบ่อยๆ ความคิดเหล่านี้ก็คงจะหายไป แต่การได้สัมผัสกับความรู้สึกเหล่านี้ในการปีนครั้งแรก เป็นประสบการณ์ที่ไม่ลืมเลยทีเดียว

ถึงจะพูดมาแบบนี้ แต่อย่าได้กลัวไป มันปลอดภัยเลยนะ ถ้ามีเวลาผมคงจะไปอีก ใครสนใจอยากไปเล่นบ้าง? หรือมาเล่นด้วยกันมั้ย?

ข้อมูลเพิ่มเติม